Wyszukaj produkt
Twój koszyk
Nie ma produktów w koszyku
PORADY dla hodowców psów
Jak zapobiegać ciążom urojonym.
Ciąża urojona, nazywana też laktomanią, nie jest chorobą, lecz stanem fizjologicznym organizmu dojrzałej suki. Oczywiście, mogą się zdarzyć powikłania, na przykład zapalenie gruczołu mlekowego przy bardzo silnym mlekotoku i wtedy należy zgłosić się do lekarza weterynarii, który wejdzie z leczeniem.
Musicie zdać sobie sprawę z tego, że twojej suczce wydaje się, że urodziła i wychowuje szczenięta, dlatego ciągle przesiaduje w legowisku i niechętnie je opuszcza. Powinnosie jak najwięcej spacerować, suczka musi mieć inne zajęcie niż pilnowanie swoich urojonych dzieci.
Powinno się też zabierać z legowiska wszystkie rzeczy, które piesek tam przynosi - szmaciana zabawka czy stary but jest szczeniaczkiem.
Jednokrotna ciąża nie zawsze rozwiązuje ten problem, przy kolejnych urojeniach należy zastanowić się nad sterylizacją hormonalną lub chirurgiczną.
Zdarza się, co prawda bardzo rzadko, że suczki przechodzą pierwszą cieczkę dopiero po ukończeniu drugiego roku życia. Jeżeli jednak nie będzie objawów rui po ukończeniu dwóch lat, należy udać się do lekarza weterynarii.
Niekiedy młode suczki przechodzą swoją cieczkę w wieku 7-8 miesięcy, a my nic o tym nie wiemy, ponieważ objawy rui są bardzo słabo wyrażone, prawie niewidoczne – mówimy wtedy o tak zwanej cichej rui.
Blokowanie cieczki może być hormonalne. Okres w którym suczka nie przechodzi cieczki, na skutek stosowanych blokad hormonalnych może trwać maksimum dwa lata, następnie robimy przerwę na jedną, dwie cieczki i zaczynamy od nowa, chyba że dokonamy chirurgicznej sterylizacji jeżeli nie planujemy potomstwa.
Przykry zapach z pyska
Jeżeli zajrzysz do psiej buzi i zauważysz kamień nazębny, to odpowiedź będzie brzmieć: tak, za przykry zapach odpowiedzialna jest obecność kamienia nazębnego. U 6-letniego pieska jest to bardzo prawdopodobne. Ten problem ma ponad 80% psów i 75% kotów, a wiec Twój nowy podopieczny nie jest kimś odosobnionym.
Co należałoby teraz zrobić ?
Najlepiej pójść do lekarza weterynarii, aby potwierdził nasze podejrzenia i umówił się z Tobą na zabieg usunięcia kamienia nazębnego.
Ponieważ prawidłowe usunięcie kamienia nazębnego jest możliwe jedynie w pełnej narkozie, przed zabiegiem dobrze jest, szczególnie u 6-letniego psiaka, wykonać podstawowe badania krwi, ewentualnie inne badania przed zabiegowe, o ile lekarz je zaleci po uprzednim zbadaniu psa.
Przed zabiegiem i po lekarz najprawdopodobniej zaleci też kilkudniową antybiotykoterapię, po to, aby oprócz usunięcia przyczyny, zlikwidować towarzyszące jej zakażenie. Musimy być świadomi tego, że zakażenia towarzyszące obecności kamienia
nazębnego mogą być bardzo groźne dla całego organizmu. Zakażenia te mogą się przenosić, na przykład drogą krwi, i uszkadzać ważne dla życia narządy, takie jak nerki, wsierdzie (wyściela od środka serce) czy stawy.
Tak więc dbając o zdrowie jamy ustnej, tak naprawdę dbamy o cały organizm.
Choroba skórna
Oczywiście pierwotnych przyczyn, takiego stanu organizmu pieska może być bardzo wiele, od świerzbu począwszy, ale wiadomo, że przy nawracających stanach zapalnych skóry, które często lokalizują się w okolicach pach, pachwin, przestrzeni międzypalcowych lub uszu, trzeba brać pod uwagę alergię pokarmową, jako pierwotną przyczynę choroby.
Najprawdopodobniej lekarz weterynarii, do którego chodzicie wziął to pod uwagę i zaproponował Wam stosowanie diety hipoalergicznej, to znaczy zawierającej takie elementy białkowe, których pies nigdy nie otrzymywał, a więc najprawdopodobniej nie będzie na nie uczulony. W gotowych dietach weterynaryjnych źródłem takiego wyselekcjonowanego białka, najczęściej są ryby, źródłem węglowodanów specjalnie przetworzone ziemniaki.
Dobrze jeżeli taka dieta dodatkowo zawiera kwasy tłuszczowe z grupy omega-3 i omega-6, które działają przeciwzapalnie w obrębie skóry.
Drugi rodzajem diet są karmy zawierające hydrolizowane białka, można wreszcie samemu gotować swojemu psiakowi, stosując takie mięso, jakiego dotychczas nie jadł – w naszych warunkach może to być konina, baranina, indyk, kaczka, królik itp. Taką alternatywną dietę podajemy przez minimum sześć do ośmiu, a najlepiej dwanaście tygodni i obserwujemy zmiany skórne. Jeżeli zmiany ustąpią – sprawa jest jasna – pies cierpi na alergię pokarmową. Bardzo ważne jest to, aby w trakcie testu nie podawać psu, żadnych innych rodzajów pokarmu, odżywek, witamin, nagród, mleka. Tylko dietę i wodę.
Proszę zastosować się do zaleceń lekarza, jeżeli takie właśnie są.
Czy wolno kryć suczkę przy pierwszej cieczce?
Rzeczywiście, nie powinno się kryć suczek w pierwszej, a niekiedy nawet w drugiej i trzeciej cieczce. Wszystko zależy od tego, w jakim wieku piesek uzyska ostateczną dojrzałość fizyczną. Pieski małych i średnich ras kończą ostateczny wzrost około 12-16 miesiąca, a rasom dużym i olbrzymim zabiera to nawet 24 miesiące. Ponieważ organizm suczki w pierwszej cieczce najczęściej nie jest ostatecznie wykształcony, może oczywiście dojść do zaburzeń w rozwoju płodu, jak i później samej akcji porodowej. Oczywiście może się nic nie wydarzyć i wszystko przejdzie gładko – tak właśnie jest najczęściej. Mogło nie dojść
do zapłodnienia i być może Twoja sunia wcale nie jest ciężarna. Żeby się o tym przekonać najlepiej poprosić swojego lekarza weterynarii, aby najwcześniej w czwartym tygodniu ewentualnej ciąży dokładnie obejrzał sunię i wykonał dodatkowe badanie USG. Jeżeli z jakiegoś powodu nie będzie pewny wyniku, takie badanie należy po kilku dniach powtórzyć.
Na wszelki wypadek, na kilka dni przed spodziewanym porodem, dobrze jest się umówić ze swoim lekarzem, aby był pod telefonem lub, w przypadku swojej nieobecności, pomógł Ci zorganizować ewentualną zastępczą pomoc.
Jeżeli jesteś zdecydowana na to, aby sunia nie urodziła, można ewentualnie poprosić lekarza weterynarii o podanie środka, który spowoduje przerwanie niepożądanej ciąży.
Reumatyzm u pekińczyka
Twojemu pieskowi najprawdopodobniej dolega zapalenie kości i stawów, tak zwane osteoartritis.
Dla łatwiejszego zrozumienia problemu często psie choroby porównujemy z tymi, na które cierpią ludzie, aby właściciele łatwiej mogli zrozumieć, co dolega ich pieskom, dlatego najprawdopodobniej lekarz mówił o reumatyzmie.
Niestety jedna i druga choroba, jest jak na razie chorobą nieuleczalną, to znaczy taką, która z mniejszym lub większym asileniem trwa do końca życia pacjenta. To co można zrobić to kontrolować przebieg choroby i zapewnić psu jak najlepszy komfort chorowania, co w tym wypadku oznacza zwalczanie bólu.
Jak to zrobić ?
Muszę odesłać do prowadzącego lekarza weterynarii, ponieważ każdy przypadek jest inny i wymaga indywidualnego podejścia. Najczęściej terapia przeciwdziałająca bólowi polega na podawaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych, na początku w zastrzykach, a później w postaci tabletek lub smacznego syropu. Przy długotrwałym stosowaniu tego rodzaju leków nie należy zapominać, że jest to kij o dwu końcach i przy ich długotrwałym stosowaniu należy brać pod uwagę ich niekorzystne, uboczne działania, dlatego lekarze i farmaceuci cały czas szukają alternatywnych środków, które mogłyby spowodować zahamowanie rozwoju choroby i poprawę komfortu chorowania.
Do takich alternatywnych rozwiązań należy stosowanie nutraceutyków, takich jak siarczan chondroityny, chlorowodorem glukozaminy, odpowiednio zbilansowane niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe z grupy omega 3 i omega 6, oraz ostatnio kwas hialuronowy podawany drogą doustną (w mojej opinii najlepszym jest kwas hialurowny otrzymywany drogą syntezy bakteryjnej). Jednym z najważniejszych elementów postępowania, jest utrzymanie właściwej masy ciała. Dlaczego? Dlatego, że zbyt ciężkie psy powodują zbyt duży nacisk na uszkodzone stawy. W tej chwili dostępne są specjalne, gotowe diety
zawierające nutraceutyki oraz wspomagające utrzymanie właściwej masy ciała.
Reasumując w punktach. Długoterminowe właściwe postępowanie powinno obejmować:
1. Obniżenie lub utrzymanie właściwej masy ciała.
2. Właściwe dawkowanie ruchu.
3. Fizyko- i/lub fizjoterapię.
4. Podawanie środków wspomagających działanie aparatu ruchu.
5. Stosowanie leków pod kontrolą lekarza weterynarii (zalecane kontrolne badania krwi
Dziwny zapach spod psiego ogona
Zapach, który określiłeś jako nieprzyjemny, jest najprawdopodobniej zapachem wydzieliny z gruczołów przyodbytowych, która gromadzi się w dwóch zatokach przyodbytowych. Zatoki te w postaci mieszków, znajdują się w tkankach pod skórą z prawej i lewej strony odbytu.
Zapach omawianej wydzieliny, jest bardzo indywidualny dla każdego pieska – tę ich indywidualność można by porównać z odciskami palców u ludzi. Jest psim znakiem rozpoznawczym. Na pewno zauważyłeś że pieski w trakcie spotkania obwąchują się wzajemnie pod ogonkami, zapamiętując nawzajem swój zapach.
Niekiedy zdarza się, że zawartość zatok przyodbytowych nie jest wydalana na zewnątrz, poprzez małe otworki znajdujące się po obu stronach odbytu i gromadzi się wewnątrz, ulegając "zepsuciu" – dochodzi wtedy do zapalenia zatok przyodbytowych, które, nie leczone może doprowadzić do powstania ropnia zatoki przyodbytowej. Jeżeli stany zapalne i ropnie zdarzają się często, istnieje wskazanie do chirurgicznego usunięcia zatok przyodbytowych. Psy mogą się bez nich z powodzeniem obywać. Fizjologicznie, zdrowe psy potrafią opróżnić omawiane zatoki. Niestety zdarzają się pieski, które mają z tym problem i trzeba im pomóc usunąć nadmiar wydzieliny. Jest to dość prosty zabieg i myślę, że jeżeli poprosisz swojego lekarza weterynarii, na pewno bardzo chętnie nauczy Cię, jak należy się opiekować tą ważną częścią psiego organizmu.
Jak zapobiegać ciążom urojonym.
Ciąża urojona, nazywana też laktomanią, nie jest chorobą, lecz stanem fizjologicznym organizmu dojrzałej suki. Oczywiście, mogą się zdarzyć powikłania, na przykład zapalenie gruczołu mlekowego przy bardzo silnym mlekotoku i wtedy należy zgłosić się do lekarza weterynarii, który wejdzie z leczeniem.
Musicie zdać sobie sprawę z tego, że twojej suczce wydaje się, że urodziła i wychowuje szczenięta, dlatego ciągle przesiaduje w legowisku i niechętnie je opuszcza. Powinnosie jak najwięcej spacerować, suczka musi mieć inne zajęcie niż pilnowanie swoich urojonych dzieci.
Powinno się też zabierać z legowiska wszystkie rzeczy, które piesek tam przynosi - szmaciana zabawka czy stary but jest szczeniaczkiem.
Jednokrotna ciąża nie zawsze rozwiązuje ten problem, przy kolejnych urojeniach należy zastanowić się nad sterylizacją hormonalną lub chirurgiczną.
Zdarza się, co prawda bardzo rzadko, że suczki przechodzą pierwszą cieczkę dopiero po ukończeniu drugiego roku życia. Jeżeli jednak nie będzie objawów rui po ukończeniu dwóch lat, należy udać się do lekarza weterynarii.
Niekiedy młode suczki przechodzą swoją cieczkę w wieku 7-8 miesięcy, a my nic o tym nie wiemy, ponieważ objawy rui są bardzo słabo wyrażone, prawie niewidoczne – mówimy wtedy o tak zwanej cichej rui.
Blokowanie cieczki może być hormonalne. Okres w którym suczka nie przechodzi cieczki, na skutek stosowanych blokad hormonalnych może trwać maksimum dwa lata, następnie robimy przerwę na jedną, dwie cieczki i zaczynamy od nowa, chyba że dokonamy chirurgicznej sterylizacji jeżeli nie planujemy potomstwa.
Przykry zapach z pyska
Jeżeli zajrzysz do psiej buzi i zauważysz kamień nazębny, to odpowiedź będzie brzmieć: tak, za przykry zapach odpowiedzialna jest obecność kamienia nazębnego. U 6-letniego pieska jest to bardzo prawdopodobne. Ten problem ma ponad 80% psów i 75% kotów, a wiec Twój nowy podopieczny nie jest kimś odosobnionym.
Co należałoby teraz zrobić ?
Najlepiej pójść do lekarza weterynarii, aby potwierdził nasze podejrzenia i umówił się z Tobą na zabieg usunięcia kamienia nazębnego.
Ponieważ prawidłowe usunięcie kamienia nazębnego jest możliwe jedynie w pełnej narkozie, przed zabiegiem dobrze jest, szczególnie u 6-letniego psiaka, wykonać podstawowe badania krwi, ewentualnie inne badania przed zabiegowe, o ile lekarz je zaleci po uprzednim zbadaniu psa.
Przed zabiegiem i po lekarz najprawdopodobniej zaleci też kilkudniową antybiotykoterapię, po to, aby oprócz usunięcia przyczyny, zlikwidować towarzyszące jej zakażenie. Musimy być świadomi tego, że zakażenia towarzyszące obecności kamienia
nazębnego mogą być bardzo groźne dla całego organizmu. Zakażenia te mogą się przenosić, na przykład drogą krwi, i uszkadzać ważne dla życia narządy, takie jak nerki, wsierdzie (wyściela od środka serce) czy stawy.
Tak więc dbając o zdrowie jamy ustnej, tak naprawdę dbamy o cały organizm.
Choroba skórna
Oczywiście pierwotnych przyczyn, takiego stanu organizmu pieska może być bardzo wiele, od świerzbu począwszy, ale wiadomo, że przy nawracających stanach zapalnych skóry, które często lokalizują się w okolicach pach, pachwin, przestrzeni międzypalcowych lub uszu, trzeba brać pod uwagę alergię pokarmową, jako pierwotną przyczynę choroby.
Najprawdopodobniej lekarz weterynarii, do którego chodzicie wziął to pod uwagę i zaproponował Wam stosowanie diety hipoalergicznej, to znaczy zawierającej takie elementy białkowe, których pies nigdy nie otrzymywał, a więc najprawdopodobniej nie będzie na nie uczulony. W gotowych dietach weterynaryjnych źródłem takiego wyselekcjonowanego białka, najczęściej są ryby, źródłem węglowodanów specjalnie przetworzone ziemniaki.
Dobrze jeżeli taka dieta dodatkowo zawiera kwasy tłuszczowe z grupy omega-3 i omega-6, które działają przeciwzapalnie w obrębie skóry.
Drugi rodzajem diet są karmy zawierające hydrolizowane białka, można wreszcie samemu gotować swojemu psiakowi, stosując takie mięso, jakiego dotychczas nie jadł – w naszych warunkach może to być konina, baranina, indyk, kaczka, królik itp. Taką alternatywną dietę podajemy przez minimum sześć do ośmiu, a najlepiej dwanaście tygodni i obserwujemy zmiany skórne. Jeżeli zmiany ustąpią – sprawa jest jasna – pies cierpi na alergię pokarmową. Bardzo ważne jest to, aby w trakcie testu nie podawać psu, żadnych innych rodzajów pokarmu, odżywek, witamin, nagród, mleka. Tylko dietę i wodę.
Proszę zastosować się do zaleceń lekarza, jeżeli takie właśnie są.
Czy wolno kryć suczkę przy pierwszej cieczce?
Rzeczywiście, nie powinno się kryć suczek w pierwszej, a niekiedy nawet w drugiej i trzeciej cieczce. Wszystko zależy od tego, w jakim wieku piesek uzyska ostateczną dojrzałość fizyczną. Pieski małych i średnich ras kończą ostateczny wzrost około 12-16 miesiąca, a rasom dużym i olbrzymim zabiera to nawet 24 miesiące. Ponieważ organizm suczki w pierwszej cieczce najczęściej nie jest ostatecznie wykształcony, może oczywiście dojść do zaburzeń w rozwoju płodu, jak i później samej akcji porodowej. Oczywiście może się nic nie wydarzyć i wszystko przejdzie gładko – tak właśnie jest najczęściej. Mogło nie dojść
do zapłodnienia i być może Twoja sunia wcale nie jest ciężarna. Żeby się o tym przekonać najlepiej poprosić swojego lekarza weterynarii, aby najwcześniej w czwartym tygodniu ewentualnej ciąży dokładnie obejrzał sunię i wykonał dodatkowe badanie USG. Jeżeli z jakiegoś powodu nie będzie pewny wyniku, takie badanie należy po kilku dniach powtórzyć.
Na wszelki wypadek, na kilka dni przed spodziewanym porodem, dobrze jest się umówić ze swoim lekarzem, aby był pod telefonem lub, w przypadku swojej nieobecności, pomógł Ci zorganizować ewentualną zastępczą pomoc.
Jeżeli jesteś zdecydowana na to, aby sunia nie urodziła, można ewentualnie poprosić lekarza weterynarii o podanie środka, który spowoduje przerwanie niepożądanej ciąży.
Reumatyzm u pekińczyka
Twojemu pieskowi najprawdopodobniej dolega zapalenie kości i stawów, tak zwane osteoartritis.
Dla łatwiejszego zrozumienia problemu często psie choroby porównujemy z tymi, na które cierpią ludzie, aby właściciele łatwiej mogli zrozumieć, co dolega ich pieskom, dlatego najprawdopodobniej lekarz mówił o reumatyzmie.
Niestety jedna i druga choroba, jest jak na razie chorobą nieuleczalną, to znaczy taką, która z mniejszym lub większym asileniem trwa do końca życia pacjenta. To co można zrobić to kontrolować przebieg choroby i zapewnić psu jak najlepszy komfort chorowania, co w tym wypadku oznacza zwalczanie bólu.
Jak to zrobić ?
Muszę odesłać do prowadzącego lekarza weterynarii, ponieważ każdy przypadek jest inny i wymaga indywidualnego podejścia. Najczęściej terapia przeciwdziałająca bólowi polega na podawaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych, na początku w zastrzykach, a później w postaci tabletek lub smacznego syropu. Przy długotrwałym stosowaniu tego rodzaju leków nie należy zapominać, że jest to kij o dwu końcach i przy ich długotrwałym stosowaniu należy brać pod uwagę ich niekorzystne, uboczne działania, dlatego lekarze i farmaceuci cały czas szukają alternatywnych środków, które mogłyby spowodować zahamowanie rozwoju choroby i poprawę komfortu chorowania.
Do takich alternatywnych rozwiązań należy stosowanie nutraceutyków, takich jak siarczan chondroityny, chlorowodorem glukozaminy, odpowiednio zbilansowane niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe z grupy omega 3 i omega 6, oraz ostatnio kwas hialuronowy podawany drogą doustną (w mojej opinii najlepszym jest kwas hialurowny otrzymywany drogą syntezy bakteryjnej). Jednym z najważniejszych elementów postępowania, jest utrzymanie właściwej masy ciała. Dlaczego? Dlatego, że zbyt ciężkie psy powodują zbyt duży nacisk na uszkodzone stawy. W tej chwili dostępne są specjalne, gotowe diety
zawierające nutraceutyki oraz wspomagające utrzymanie właściwej masy ciała.
Reasumując w punktach. Długoterminowe właściwe postępowanie powinno obejmować:
1. Obniżenie lub utrzymanie właściwej masy ciała.
2. Właściwe dawkowanie ruchu.
3. Fizyko- i/lub fizjoterapię.
4. Podawanie środków wspomagających działanie aparatu ruchu.
5. Stosowanie leków pod kontrolą lekarza weterynarii (zalecane kontrolne badania krwi
Dziwny zapach spod psiego ogona
Zapach, który określiłeś jako nieprzyjemny, jest najprawdopodobniej zapachem wydzieliny z gruczołów przyodbytowych, która gromadzi się w dwóch zatokach przyodbytowych. Zatoki te w postaci mieszków, znajdują się w tkankach pod skórą z prawej i lewej strony odbytu.
Zapach omawianej wydzieliny, jest bardzo indywidualny dla każdego pieska – tę ich indywidualność można by porównać z odciskami palców u ludzi. Jest psim znakiem rozpoznawczym. Na pewno zauważyłeś że pieski w trakcie spotkania obwąchują się wzajemnie pod ogonkami, zapamiętując nawzajem swój zapach.
Niekiedy zdarza się, że zawartość zatok przyodbytowych nie jest wydalana na zewnątrz, poprzez małe otworki znajdujące się po obu stronach odbytu i gromadzi się wewnątrz, ulegając "zepsuciu" – dochodzi wtedy do zapalenia zatok przyodbytowych, które, nie leczone może doprowadzić do powstania ropnia zatoki przyodbytowej. Jeżeli stany zapalne i ropnie zdarzają się często, istnieje wskazanie do chirurgicznego usunięcia zatok przyodbytowych. Psy mogą się bez nich z powodzeniem obywać. Fizjologicznie, zdrowe psy potrafią opróżnić omawiane zatoki. Niestety zdarzają się pieski, które mają z tym problem i trzeba im pomóc usunąć nadmiar wydzieliny. Jest to dość prosty zabieg i myślę, że jeżeli poprosisz swojego lekarza weterynarii, na pewno bardzo chętnie nauczy Cię, jak należy się opiekować tą ważną częścią psiego organizmu.
